Waar blijft de echte verandering?

     Het blijkt steeds vaker voor te komen dat goede bedoelingen en politiek handelen vaak niet samengaat. Het wordt steeds duidelijker dat wanneer bijvoorbeeld de politiek slachtoffers centraal stelt, de kans groot is dat daar meer slachtoffers uit voortvloeien, dat goede bedoelingen om minderbedeelden te willen helpen, alleen maar meer armoede creëert, of Afrikanen meer onafhankelijkheid wil bieden, terwijl deze alsmaar afhankelijker worden.  

     Het gaat vaak in de politiek om macht te verkrijgen en te handhaven, wat door de geraffineerdheid niet wordt opgemerkt en wordt de Europese politiek als een verlengstuk gezien van de heersende opvattingen, gewoonten en gebruiken. Ik wil dit met het volgende voorbeeld verduidelijken:

     De werkelijke redenen om een oorlog in Kosovo te ontketenen ontstonden door de invloeden betreffende aardrijkskundige factoren op politieke vraagstukken, terwijl gelijktijdig de geloofwaardigheid van de Navo gered moest worden, terwijl genocide niet verhinderd werd. Met andere woorden: goede bedoelingen verhullen ware bedoelingen. Ik denk toch echt dat je bedoelingen, in hoe je handelt zichtbaar moet maken wie je bent en wie niet.

     Politieke moralisten eisen vaak met veel drama veranderingen, maar hun politieke werk van geduld, verbinding zoeken en soms concessies doen, achten ze in strijd met hun idealen. Met andere woorden: Dat wat ze willen bereiken komt geen stap dichterbij, wat kennelijk ook precies is wat ze willen, en schuilt er alleen maar angst achter al die zogenaamde goede bedoelingen.

     Ik denk dus dat als de zaken blijven zoals ze zijn, verandering nergens een plek vindt en het tijd wordt dat het politieke landschap veranderd, dat bijvoorbeeld de politieke partij "Forum voor Democratie" meer zeggen schap gaat krijgen, want die partij kan een einde maken aan de versplintering van de huidige situatie, waardoor ons land beter te besturen valt. De gevestigde partijen willen mij anders doen geloven: maar ik leef in een tijd van crisis.  

     Inmiddels kunnen wij ons niet verdedigen, staat wij bloot aan massale immigratie die wij niet aankunnen, neemt de  terreurdreiging steeds verder toe, hebben we steeds minder over onze eigen samenleving te beslissen, holt de kwaliteit van het onderwijs achteruit en gaat de zorg gebukt onder zware bezuinigingen en prijsverhogende farmacie.   

     Maar daarnaast is gelukkig mijn zekerheid aanwezig, dat ik een geestkind van God ben, een gevoel die in de interreligieuze top van de G20 in Berlijn, vorm vindt omdat daar gesproken werd hoe geloofsgemeenschappen kunnen bijdragen aan de duurzaamheidsdoelen die de VN in 2015 heeft gesteld. Deze top wordt geprezen als een doeltreffend middel om het betrekken van godsdienst en geloof bij de aanpak van sociale problemen te bevorderen.

     Het is een geweldige gelegenheid om met gelijk gestemde om te gaan om behoeftigen te helpen. 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen' heeft de nodige ervaring met vluchtelingen, dit omdat de pioniers destijds ook vluchtelingen waren. In ons streven om de leringen en het voorbeeld van Jezus Christus te volgen, hebben wij beslist de verantwoordelijkheid om de hongerige, daklozen en onderdrukten in binnen en buitenland te helpen. Ik hoop dat deze column daar een blijvende goede invloed op mag uitoefenen. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.