Tijd die er toe doet

     Het vierentwintiguursritme van de klok (Chronos) is in onze wereld iets waar niets aan kan ontsnappen. Het is op deze wereld een tijd die ertoe doet, maar niet de tijd kan zijn die er echt iets toe doet. Wetenschappers hanteren een 'tijdloos model van tijd'. Ze denken dat, hoewel het universum ouder wordt, de natuurwetten onveranderd blijven. Ze hebben altijd gedacht dat zover het zicht reikt, de klok altijd met dezelfde regelmaat heeft getikt.

      De ruimtetelescoop Hubble bestaat uit een aantal precisie instrumenten voor astronomische waarnemingen. Hij is genoemd naar de Amerikaanse astronoom Edwin Hubble en draait sinds de lancering door NASA op 24 april 1990 als een kunstmaan rond de aarde. Hubble kan na enkele verbeteringen nu meer gegevens verwerken dan ooit. En met de nieuwe camera die werd geplaatst krijgt men steeds duidelijkere opnamen van sterrenstelsels, exploderende sterren en mysterieuze nevels. Hieruit moet ook duidelijk worden dat op andere planeten een andere tijd moet gelden, want andere hemellichamen draaien weer anders om hun as, zijn groter of kleiner dan de aarde, waardoor daar een dag van vierentwintig uur niet mogelijk is.   
     De Grieken wisten dat de tijd meerdere gezichten heeft. Behalve Chronos kenden zij Kairos: het ogenblik dat bepalend is. In tegenstelling tot Chronos, was Kairos een jonge god. Hij heeft een weegschaal in zijn hand om het juiste moment af te wegen en zijn sterke spieren laten zien dat hij het vermogen kan opbrengen om de zaken om te wentelen, waardoor hij de god van het geschikte moment was/is.

     De formulering dat één dag bij God bij ons duizend jaar in beslag neemt, laat mij zien dat God een andere tijd hanteert. Voor de meeste mensen zijn de verzen in het Oude en Nieuwe Testament een onbegrijpelijke formulering waar ze niet goed raad mee weten. Ik denk dat de meeste zullen denken dat God niet aan tijd gebonden is en daaraan is te zien dat zij nieuwe openbaringen missen.

     Vanuit de Bijbel gezien leer ik dat vanaf Adam tot aan de kruisiging van Jezus ongeveer 4000 jaar verstreken zijn en sinds die tijd leven wij nu al weer 2000 jaar verder. Verder leer ik vanuit de Bijbel dat er na de wederkomst van Jezus een vrederijk zal komen dat 1000 jaar zal duren. God hanteert dus een schema van 7000 jaar op Zijn kalender. Zijn schema blijkt overeen te komen met de zeven scheppingsdagen en de zeven dagen van de week.

     De zevende dag van de week is de sabbat en dat is nu ook juist het Bijbelse vrederijk. De telling klopt precies dat 1000 jaar is als een dag voor God. Het 6000ste jaar vanaf Adam is nagenoeg voltooit dus de wederkomst van Jezus moet voor de deur staan en alles in de wereld wijst daarop.

     En Jezus zei tegen Abraham, door de Urim en Tummim, dat Kolob, de planeet waar God woont, volgens Zijn wijze was, wat de tijden in haar omwentelingen betreft; dat één omwenteling voor God één dag is, volgens zijn wijze van berekenen, wat duizend jaar is volgens de tijd toegewezen aan de aarde waarop Abraham staat. Dit is de berekening van de tijd van God, volgens de rekenwijze van Kolob. (Zie Abraham 3:4.)

     Met andere woorden: De Kolobse tijd is de tijd die ertoe doet en waar alles in het heelal om draait. En dit is mijn getuigenis in Jezus naam. Amen.