Het wonder waar ik niet om vroeg

     Iedereen zal snappen dat bij drie mislukte huwelijken en vier verbroken tussendoor relaties ik het met vrouwen helemaal had gehad. Als er niets was gebeurt dan was dat ook zo gebleven, maar er gebeurde iets waar ik niet om had gevraagd. Er werd op een goede dag - in mei 2002 - bij mij aangebeld en toen ik open deed stonden daar twee keurige jonge mannen die zendelingen van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen' bleken te zijn. Omdat ik ook inmiddels vijf keer van religie was veranderd zat ik niet bepaald op hen te wachten. Maar hun verhaal was toch anders en sprak mij heel erg aan, en ik liet mij in deze kerk dopen, waarna ik werd geroepen om wijkzendingsleider te zijn.

     Omdat wij ons kerkgebouw moesten delen met een andere wijk kwam ik in contact met alleenstaande vrouwen maar mijn interesse was ver te zoeken. Uit gehoorzaamheid ging ik wel naar alleenstaande activiteiten die door de kerk werden georganiseerd, want hun boodschap was dat het niet goed is wanneer de mens alleen is. Er was in die andere wijk een dame die ik best wel leuk vond, maar ik had ook na mijn doop de gave van de Heilige Geest gekregen, met de wetenschap dat ik aan Hem kon vragen of een dergelijke interesse wel zo'n goed idee is.

     Ik had in de kerk geleerd dat ik het antwoord in een bepaald gevoel zou krijgen en dat ik daar zelf woorden aan moest zien te geven. Ik heb ongeveer ruim een maand daar mee geworsteld want ik kreeg telkens een gevoel dat mijn woordcombinatie niet juist was, maar dat ik wel geleid werd naar een antwoord. Op een gegeven moment legde ik Hem de volgende woordcombinatie voor: "De vrouw die jij krijgt die moet je de regie geven." Er was bij mij geen twijfel, want ik kreeg echt het gevoel dat dit de juiste woordcombinatie was, een antwoord waar ik niet om had gevraagd. Ja of nee was het antwoord waar ik echt mee geholpen had kunnen zijn, maar dit antwoord was nogal vaag. Ik heb dus bij die vrouw dit antwoord in de praktijk gebracht, maar het leek er meer op, dat ik door haar aan het lijntje werd gehouden.

     Er werd na verloop van tijd een alleenstaandeweekeinde gehouden en ik nam het besluit om daar eens een kijkje te gaan nemen. Er waren daar meerdere vrouwen maar niemand ertussen waar ik op zou kunnen vallen. Ik had geen fototoestel bij me maar er was een vrouw die daar wel foto's maakte en toen wij uit elkaar gingen vroeg ze of zij die foto's naar mij toe moest mailen. Ik gaf haar mijn e-mailadres en de volgende dag had ik leuke foto's van dat weekeinde. Ik mailde een leuk dankwoordje terug en zo ontstond er een leuke e-mailcorrespondentie. Tijdens die correspondentie kreeg ik van de Heilige Geest de ingeving dat mijn woordcombinatie op haar van toepassing was, een ingeving waar ik niet om had gevraagd, maar die mij wel heel veel zegeningen heeft gebracht.

     Ik ben nu elf jaar met haar getrouwd en heb samen met haar dat huwelijk in de tempel laten vereeuwigen. Mijn woordcombinatie klopt als een zwerende vinger, want ik heb nog nooit zo'n lieve vrouw gehad. Wat ben ik rijk gezegend met deze lieveling. Nu ik op deze hele geschiedenis terug kijk heb ik de bevestiging gekregen dat God mij (terug) wilde hebben, dat ik voor Hem niet verloren zou gaan, een Vader die Zich echt om zijn geestkinderen bekommerd.

     Wij zijn samen al geruime tijd tempelwerkers waardoor wij in de tempel vorm mogen geven aan het heilig priesterschap. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest en ik ben de Vader van mijn geest daar eeuwig dankbaar voor. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.