De zin van mijn leven boven de zeventig

     Ik streef geen grote doelen meer na en hoe ouder ik word hoe makkelijker dat is. En hoewel de tijd ook niet meer zo snel hoeft te gaan, vliegen de dagen aan mij voorbij. Daardoor moet mijn tempo verder omlaag zodat ik mijn ervaringen kan overdenken. Ik doe dat niet om van mijn ervaringen te genieten want er is in mijn leven veel misgegaan. Gelukkig word ik 'op mijn wat oudere dag' niet meer gehinderd door lusten die gewild en ongewild de kop opsteken, want die hebben alleen maar mijn leven verzwakt. Ik heb er nu behoefte aan gekregen mijn denkkracht op meer persoonlijke en filosofische zaken te richten.
     Het is voor wereldse mensen raar om te horen dat ik niet graag nadenk over de levenservaring die ik heb opgedaan. Mijn levenservaringen brengen mij in een levensgeschiedenis waarin ik - tot voor kort - de onzin van mijn leven ontdekte. Ik denk wel graag na over de zin van het leven en daarom lees ik nu over verschillende filosofieën in combinatie met 'de Schriften van de kerk' om vast te stellen dat ik het nu eindelijk heel goed getroffen heb. Gelukkig heb ik eindelijk de zin van het leven gevonden, ver genoeg voordat ik mijn laatste adem uitblaas.

     Veel ouderen denken dat ik, nu ik wat ouder ben geworden, meer tijd heb om eindelijk weer te spelen. Bij echt spel is er maar één doel, en dat is het spel zelf, ja, spelen niet om plezier te hebben, maar spelen en gewoon daar plezier aan beleven. Ik sprak laatst een leeftijdgenoot en die zei dat hij graag met zijn kleindochter speelt. Ze is vier en kan hetzelfde steeds opnieuw doen. Dan kirt ze en roept: "Nog `n keer, nog `n keer!" Vroeger zou hij daar snel genoeg van hebben gekregen, maar nu kan hij ervan genieten.

     Normaalgesproken doe ik niet aan spelletjes. Dat heb ik vroeger wel gedaan. Het spelletje zwikken was bij mij heel populair en ik heb daar redelijk geld mee verdient maar sinds ik lid geworden ben van 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', in de volksmond de Mormonen, doe ik niet meer aan gokspelletjes en zonder gokken is zwikken niet spannend meer.

     Net zoals het mogelijk is te spelen om het spelen, kan ik, nu ik wat ouder geworden ben, een belangeloze vriendschap hebben. Nu ik lid ben van genoemde kerk ga ik met hele andere mensen om dan vroeger het geval is geweest. Er is in onze kerk een man die wat jonger is dan ik, die bijna veertig jaar bij V&D heeft gewerkt maar door de sluiting zijn baan kwijt is. Hij is altijd onvrijwillig vrijgezel gebleven, is  nog te jong om gepensioneerd te zijn maar heeft door het verlies van zijn werk daar psychisch last van want hij is altijd alleen. Ik heb met hem te doen. Hij is bij mij altijd welkom zonder verder iets van hem te verlangen. Dat was vroeger haast niet mogelijk, want mijn relaties waren dan niet alleen vriendschappelijk, maar omdat het collega's waren ook professioneel.

     Na drie echtscheidingen is mijn kijk op mijn ouderdom dan eindelijk romantisch geworden, alleen het spelen met mijn kleinkinderen zit er niet in. Ik weet niet eens of ik die heb. Maar wat blijft daar nog van over als je door de reuma of parkinson niet goed meer kunt bewegen? Gelukkig ben ik op leeftijd nog redelijk fit want wat heb je aan ouderdom waarin de aftakeling genadeloos heeft toegeslagen? Ik ben nu met 'mijn heilige der laatste dagen lieveling' genadeloos gezegend en mag met haar vorm geven aan een prachtig leven. En dit is mijn getuigenis in Jezus naam. Amen.