Mijn empatisch vermogen wordt onder druk gezet

     Ik heb de laatste tijd het gevoel dat reclamemakers, goede doelen, politieke partijen en journalisten inspelen op mijn empathie. Volgens mij wordt mijn empatisch vermogen groter belast dan het normale vermogen toelaat. Empathie zit volgens mij wat meer in het linkse kamp. Links leeft zich meer in, in vreemdelingen, vluchtelingen en arme mensen, terwijl rechts juist het 'eigen volk eerst' wil helpen.

     Ik denk hierbij dat empathie niet als medicijn tegen alle problemen moet worden gebruikt, want het is alleen maar het vermogen om mee te voelen met een ander, vanuit wat je denkt dat die ander doormaakt. Toch spreken goede doelen door een persoonlijk verhaal bewust mijn empatisch vermogen aan. Bijvoorbeeld: Op het strand van Bodrum (Turkije) is een tijdje geleden een jongetje van amper drie jaar oud aangespoeld, een van de vele vluchtelingen die omkwamen tijdens hun bizarre tocht naar het Westen. De beelden van dit drama hebben mijn empathie nog heviger aangewakkerd, en dat heeft waarschijnlijk meer gedaan voor de bereidheid om vluchtelingen te helpen dan welke vermelding ook. Blijkbaar brengt empathie mensen toch echt in beweging.

     Grote goede doelen organisaties doen steeds vaker een beroep op onze empathie en daardoor gaat de rek er echt uit, althans zo beleef ik het, want de lijst met goede doelen zijn stuk voor stuk de moeite waard om geld aan te geven, maar ik kan ze niet allemaal iets geven. Met filmbeelden, foto's en/of pakkende verhalen wordt om mijn mededogen gesmeekt terwijl ik nog nooit met zoveel mensen heb hoeven mee te leven. Er komen dus grenzen aan mijn empathie, sterker nog, door mijn machteloosheid slaat mijn empathie soms om in boosheid.

     Ik heb dus echt de hulp van God nodig waar ik in mijn gebed om smeek. Ik spreek dan met Hem over mijn onmacht en het feit dat ik mij zo hulpeloos voel want ik ben niet meer opgewassen tegen dergelijke situaties. Het ligt namelijk niet binnen mijn macht of invloed om de situatie te veranderen, hoe graag ik dat zou willen. 

     Ik voel dan dat Hij mij hoort want in mijn binnenste komt een gevoel van vrede, opluchting en liefde, alsof Hij tegen mij zegt: "Als jij getrouw jou tienden betaalt dan zorg Ik wel voor de rest." Ik krijg dan het gevoel dat Hij mijn oprechte gebed verhoord, zonder daarbij een positief of negatief antwoord te geven. Als ik in een later stadium van deze problematiek zie dat er heel veel vluchtelingen in ons land worden opgenomen, dan zie ik daar Zijn hand in want voor hen is het dan toch maar gelukt. Ik heb dan een goed en aangenaam gevoel en hoop dat zendingswerk onder hen vruchten mag afwerpen.

     Ze hebben zonder veel dingen te bezitten en zonder regelmatig voedsel en hygiëne het overleeft want alleen hun hoop heeft hen overeind gehouden. Ik denk nu dat we van hen veel kunnen leren - vooral van andere gelovigen die een onmisbare hulpbron moeten hebben om als groep tegenspoed te doorstaan. Die hulpbron is de volledige vrijheid van godsdienst, waardoor zij in staat zijn om uit de bronnen van het leven te putten die heilig voor hun traditie zijn en dat is een behoefte waarin altijd moet worden voorzien, een recht dat we altijd moeten garanderen. Zij moeten later weer in alle vrijheid kunnen terugkeren. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.