Eutenasie

  

     Het komt steeds vaker voor dat mensen verlangen naar de dood. Vooral hen die lijden aan een terminale ziekte neemt die wens hand over hand toe. Zij kan alleen plaats vinden op verzoek van de patiënt. Een voorwaarde hierbij is dat de patiënt zelf wilsbekwaam is of een wilsverklaring heeft opgesteld. De patiënt kan in de wils verklaring aangeven dat hij euthanasie wil laten uitvoeren.

 

    Nu zijn er gelukkig maar enkele mensen die in dergelijke gevallen praten over de goede dood, want volgens mij is alleen de natuurlijke dood goed. Zij vinden dat het debat vooral gaat over welke zorgvuldigheidseisen moeten gelden en wanneer een zelfgezochte dood daaraan voldoet, en dat de rol van de persoon die de doodswens heeft zo groot mogelijk kan zijn. Niet zoals in 96% van de gevallen waarin artsen een infuus gebruiken, want in plaats daarvan zou volgens hen aan een dergelijke patiënt ook een drankje gegeven kunnen worden wat de patiënt zelf kan innemen.

 

    Ze vragen zich af waarom mensen hun levenseinde niet gewoon helemaal zelf mogen bepalen zonder dat daar zorgvuldigheidseisen aan worden gesteld. Zij vinden dat uiteindelijk iedereen de volledige zeggenschap heeft over het eigen leven en dus ook over het beëindigen ervan. Er is er zelfs een die vindt dat er principes zijn die bepalen of een dood goed is of niet. Het resultaat van de dood is altijd het zelfde, dus dat maakt volgens hem een dood niet goed of slecht. Nee, het goede van de dood zit 'm volgens hem in de weg ernaartoe. Daarbij gaat hij uit van twee principes: zelfbeschikking en autonomie. Hij vindt zelfbeschikking een belangrijk principe, maar vindt dat het per definitie iets willekeurigs heeft. Om eraan te voldoen hoef je alleen maar zelf de beslissing te nemen. Hoe je tot die beslissing komt maakt volgens hem niets uit.

 

    Agnostici gaan er van uit dat bovennatuurlijke verschijnselen niet te bewijzen zijn. Voor de gevorderde wetenschap is de objectieve studie van deze verschijnselen echter niet meer zo onmogelijk. We zien dit in de psychologie, onder meer in de analyses van bijna doodervaringen.

 

    In de godsdienstsociologie gaan stemmen op om meer rekening te houden met de "realiteit" van bovennatuurlijke ervaringen. Vooral in de natuurkunde intrigeren de nog onbekende dimensies en krachten die men stap voor stap tracht te doorgronden. Voor het mormonisme is dit bij de aanvang al de visie geweest: ook het zogenaamde bovennatuurlijke is natuurlijk, alleen zijn vele wetmatigheden ervan onbekend.

 

    Als iemand dus ernstig ziek wordt, moet men geloof in de Heer oefenen en deskundige medische hulp inroepen. Maar als sterven onvermijdelijk is, moet de dood gezien worden als een zegen en een zinvol onderdeel van het eeuwige bestaan. Men moet zich niet verplicht voelen om het sterfelijke leven onredelijk langer te rekken. Nadat de familie professioneel advies van een arts heeft ingewonnen en door vasten en gebed goddelijke leiding heeft gezocht, ligt de beslissing bij de familie om als het ware de stekker uit de levensrekking te halen.

  

   Euthanasie wordt omschreven als de opzettelijke beëindiging van het leven van patiënten die ongeneeslijk ziek zijn of ondraaglijk lijden. Iemand die actieve euthanasie toepast, of iemand assisteert bij diens zelfmoord, overtreedt de geboden van God. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.