Met een blijmoedige geest zal onze weg gemakkelijker zijn

 

    Ik vraag me af of de mensen om mij heen behoefte  hebben aan aandacht. Tijdens mijn reizen naar de tempel in Zoetermeer zie ik ze rennen naar hun trein of afspraak, kijken nauwelijks op of om en sommigen lopen mij zelfs bijna omver. Ik zie rugzakreizigers, jonge stelletjes, eenlingen, ouderen, studenten en zakenlui. Sommige staan te wachten, telefonerend, met een koptelefoon op, of duidelijk in gedachten verzonken. Ze hebben geen aandacht voor hun directe omgeving, maar voor de muziek die ze horen, of voor de stem op de telefoonlijn of het gesproken boek. Omdat ik niet aan die actie meedoe, ben ik in staat om open te staan voor de directe prikkels van buitenaf terwijl de meeste zich laten meeslepen in telefoongesprekken, muziek, gedachten, of fantasieën.

 

    Aan mij gaat niets voorbij, want het leven heeft zoveel meer te bieden dan alleen mobiel contact. Ik heb soms het idee dat die afsluiting van de wereld zelfs gevaarlijk kan zijn, omdat je door alleen met je mobiel bezig te zijn, het zicht op de realiteit kwijtraakt. Ik zie dat aan hen die in een stiltecoupé reizen. Ik beeld mij dan in dat zij bijvoorbeeld over de liefde fantaseren, over een beeld dat bij de ideale relatie past, terwijl een dergelijk beeld nooit kan voldoen aan de werkelijkheid. De werkelijkheid is er door te kijken naar een ander, door aandacht te hebben voor wie hij  werkelijk is, zodat je zelfs van zijn tekortkomingen zou kunnen gaan houden. Een moment beleven doe je volgens mij niet om erover te fantaseren, want als je de enige echte werkelijkheid wilt leren kennen, zul je volgens mij moeten leren om juist niet te fantaseren.

 

    Ik heb dus kritiek op de wereld om mij heen want er wordt namelijk niets uitgesproken, terwijl door iets uit te spreken juist groei ontstaat. Door mij om te keren ben ik geestelijk sterker geworden. Ik heb mijn fouten erkent, die anderen hebben aangewezen, en heb mijn koers gewijzigd en ben daardoor veel wijzer geworden. Ik zeg niet dat al mijn communicatie echt goed is, maar ben mij er wel in gaan vaardigen om oprechte en verstandige communicatie na te streven en te ontwikkelen.

 

   Ik heb dus geen fantasie maar een voorstel om ons af te keren van het aandachtsloze dat onze samenleving zo doordringt, en dat we meer letten op het goede in het land en in deze tijd, dat we meer aandacht hebben over andermans deugden, dan over zijn fouten, dat optimisme de plaats van het aandachtsloze  inneemt.

 

     We hebben alle reden om in deze wereld optimistisch te zijn. Er is inderdaad ellende, problemen zijn overal, maar met het aandachtsloze bereiken we niets, we moeten met elkaar praten. Ik kijk met optimisme om mij heen, ik werk in geloof, want daar komt iets uit voort wat zondemeer goed is, ik wanhoop niet en geef het niet op, maar zoek het zonlicht achter de wolken. Als u dit ook doet zult u de nodige kansen krijgen. Sta fantaserende dromers niet toe uw kansen op het spel te zetten. Ontwikkel een blijmoedige houding. Ontwikkel een optimistische geest. Wandel in geloof en verheug u over de pracht van de natuur, over de goede inborst van uw dierbaren, over het getuigenis van goddelijke zaken, die dan in uw hart kunnen opkomen. Het plan van God is een plan van geluk. De weg zal makkelijker worden, onze zorgen minder en confrontaties minder moeilijk als we een blijmoedige geest ontwikkelen. En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.