De verveling verdrijven

 

     Ik werk als vrijwilliger in een verpleeghuis en constateer dat veel ouderen, die daar verpleegd worden omdat zij via een ouderdomsaangelegenheid niet meer voor zichzelf kunnen zorgen, zich stierlijk vervelen. Ik troost ze dan en zeg dat dit eigenlijk hoort bij de nieuwe uitdaging waar God hen voor geroepen heeft. Er worden wel activiteiten voor hen georganiseerd, maar die zijn niet toereikend.

 

   Maar ik denk ook dat heel veel mensen in onze samenleving geteisterd worden door verveling en dat op elk moment, bijvoorbeeld tijdens het wachten bij de bushalte, bij het alleen thuis zijn, op school, midden in een concert, op het werk, bij een vrije tijd besteding, de verveling hen soms overvalt. Een film biedt twee, drie uur afleiding, maar wat dan? Het lijkt alsof zij op de vlucht zijn voor die verveling, en steeds afleiding zoeken, maar dat dit niet voldoet.

 

    Verder worden zij ook niet gelukkiger van ervaringen die de verveling moeten wegnemen, waardoor er een soort van wraak in hun leven nestelt, omdat het leven, zich niet wil laten omvormen tot veelzijdigheid en een genotvol leven, wat de moderne mens graag zou willen hebben. De verveling ontpopt zich dan als een soort van sabotage in de poging het leven te reduceren tot zuiver genieten.

 

     Omdat de wereld steeds gejaagder wordt en men heel veel wil wat eigenlijk niet nodig is, ontpopt dit zich in een moderne epidemie. In de zeventiende eeuw werd het vervelingsprivilege nog gerelateerd aan het leven van de aristocratische nietsnut, aan wie deze ervaring was voor behouden. Maar in onze moderne democratische tijd wordt zij echter een massa verschijnsel, kenmerkend in een maatschappij die voorziet in alle primaire levensbehoeften, waardoor de spanning in het menselijke bestaan afneemt.

 

    Ik denk dat door de introductie van de Smart of iPhone er onderling veel meer oppervlakkige communicatie is. Elk getrouwd stel brengt wat tijd door op dit niveau wanneer ze hun agenda’s samen leggen, over het weer praten of klagen over de prijs van benzine. Hoewel deze vorm van communicatie noodzakelijk is, kunnen personen geen diepere band smeden als het grootste deel van hun communicatie daarbij blijft.

 

    Oppervlakkige communicatie kan diepe, betekenisvolle gesprekken verdringen. Als echtparen diepere kwesties die besproken moeten worden blijven ontwijken, zullen ze nooit leren meningsverschillen op te lossen of een band te ontwikkelen. De relatie wordt sterker door dingen die belangrijk zijn te bespreken. Bij persoonlijke communicatie vertelt u over interesses, dromen, passies, geloof, doelen en overtuigingen.

 

     U durft ook uw angsten en zwakheden aan elkaar te vertellen. Door deze kwesties op een christelijke manier te bespreken, verbindt een echtpaar zich met elkaar en wordt de relatie hechter. Marvin J. Ashton heeft gezegd: "Communicatie is meer dan het uitwisselen van woorden. Het is ook het op verstandige wijze uitwisselen van zorgen emoties, en gevoelens. Opbouwende communicatie houdt in dat we onszelf volledig geven." (1)

 

     Dit communicatieniveau zorgt ervoor dat echtparen verliefd op elkaar blijven en dat die band de verveling uit hun leven zal verdrijven waardoor er meer rooskeurigheid  zal ontstaan. Ik kan erover meepraten want sinds mei 2002 doe ik dit al. En dit getuig ik in Jezus naam. Amen.

 

(1.  Marvin J. Ashton, ‘Family Communications’, Ensign, mei 1976, blz. 52.)